Yeniden Yazmak ve Anlatmak Yeniden

Dışarıya açık yazılar yazmayalı uzun olmuş.
Geldiler yine, kendi kendime siktir ettim insanları ve kelimeler hafiften salınmaya başladı beynimde. Ki benim için yazmaktan keyif almanın esas temeli bu. Bilinmeyen melodileri var kelimelerin. Siz renklerde, notalarda ne buluyorsanız benim için kelimeler öyle işte. İntizarla inkisar arasındaki benzerlik ve anlamsal farklılık büyüledi beni kendimi bildim bileli…
Kelimeler üstadım…Senin için resim,müzik,tiyatro. Benim için kelimeler…

O kadar aciz ve zaaflı yaratıklarız ki. Ve o kadar muhtacız ki birbirimize. İşin trajikomik yanı o kadar özgürlük düşkünüyüz ki bu muhtaçlığa rağmen.
Mesela ben sevdiğim insanı çok severim, delicesine, gözüm kapalı, her türlü noksanlıkla severim. Bilinciyle kendimin de mükemmel olmadığımın karşımdakinin çirkinliklerini de sever ve de sempatikleştiririm gözümde. Kimileri için masal kahramanları yapar ya hani, yemin ederim gözümü kapar ve ölüme de giderim. Öyle severim. Öyle sınır bilmez ve tutkulu. Ve bu sadece aşk vs değil. Hangi telden olursa olsun. Nefretim de sevgime yakındır. O  ilk kızgınlıkla yoğrulmuş nefret anımda kendi kendime şakağına sıksam ne olur diye düşünürüm,nefretim de öyle uçlaşır. Ama bilirim ki asla yapamam. Sonra nefret geçer… Nefret oluştuysa bir kere ardından yavaş yavaş, zamanda süzülürcesine ve kesikli hallerle o sevgi terkeder beni. Gün gelir hatırlamam iyi ve kötü ayrıntıları. Öyle iyiyi de kötüyü de unutmayanlardan olmadım hiç. Yeterince zamanım olduysa ben iyiyi de unuturum kötüyü de. Bilhassa da kötüyü daha hızlı unuturum.

Kelimelere küsüşüm hangi ana dayandı bilmiyorum. Ne zaman vazgeçtim anlatmaktan kendimi ölçmekten onu da bilmiyorum. Ama farkettim ki kopmuşum bir anda. Ansızın olmamıştır muhtemelen de tek kişilik oyunlarımdan sıkılmışımdır belki de. Anlatsam da anlaşılamamaktan yılmışımdır. Ne kadar iyi olsam da kötü gören insanda hep kötü olmaktan.

Hayatımın en enteresan yıllarından birini yaşadım hayat çizgimde. Güvendiğim, sevdiğim pek çok insan tarafından düşündüğümün aksine ne kadar kötü sanıldığımla yüzleştim. Anladıkça yaptığım her iyi düşüncenin insanların ego zımparalarında dönüşerek, nasıl parçalandığını ve kişisel öğütücülerinden dönüşerek, farklılaşarak çıktığını, insana bakışım değişti. Belki kendimce daha vurdumduymaz oldum. Belki daha kötü düşünür olsum. Ve zaman zaman yitirdim umudumu insanın içindeki iyiliğe dair. Naif değilim öyle eskisi gibi diye haykırdım kendimce. Geceleri zaten severdim amma velakin daha da dostu oldum. Ne kadar az insan o kadar öz yaşam dedim kendi kendime. En sevdiklerimi en çok umursar ve yine en az umursar oldum. Doğrularımın doğruluğunu, yanlışlarımın yanlışlığını sorgular buldum kendimi. Dün neydim şimdi ne oldum sorgulamalarında kendimi örseledim bolca.

Şimdi sık sık ben ne istiyorumu soruyorum kendime. Eğer bir kere yaşıyorsak şu hayatı, ben ne istiyorum ve neyle mutlu oluyorum? Bulmam gereken esas cevabın bu olduğunu anladığımdan beri ne elalem örgütü umrumda,ne de beni korumaya çalıştığını düşünen insanların iyi niyeti. Kıramadığım için oskarlık tiyatrolar sergiliyorum kimi zaman. Ve bazen hala altın çağlarını yaşayan bir sosyopat gibi manipüle ediyorum. Ama sosyapatlık diyemiyorum çünkü kırılmasınlar diye benim manipülasyonlarım. Hangi sosyopat başkaları mutlu olsun diye kullanmıştır ki manipülesini?

Ne siz tanıdınız beni, ne de o çok sevdiklerim.
İnsan dediğin kendini dahi anlamakta zorlanan bir kısır döngü. Değişiyoruz ama değişmiyoruz da aslında. Kafalar karışık deyip geçiyoruz sıkça. Sonra bir büyüğe danışıyoruz. Sorunun cevabını bulmak değil derdimiz, aslında soruyu unutmak.
Evet, kesinlikle asıl amaç soruyu unutmak!

Velhasıl, bu, geceye bağlanırken kendi kendine kelimeler kusmasıdır bir sorunlu dengesizin. Ben normalim de siz tuhafsınız ayaklarıyla bir yere kadar gelmiştik oysa ki. Boşuna çabalama, ben anlamadım ki sen anlayabilesin beni! İşte öyle, sadece kendime yazıp geçiyorum. Kelimeler arasında benim yazdığımı olduğu gibi anlayabilecek insan olmadığını da iddaa ediyorum hatta. Çünkü ben gördüm. Ben ne dediğimde sizin ne anlayabildiğinizi gördüm. Şimdi kelimeler ekspresimden selam olsun yoz yalnızlığınıza. Çünkü hepimiz yalnızız. Bir bütün gibi de değil üstelik.
Paramparça….

EY ÖZGÜRLÜK

Okumaya başlamadan önce, yazının ruhunu hissedebilmek için şarkıyı başlatmayı unutmayınız!

Şimdi ben bir bira açtım ya perdeleri kapandı sahnenin. Şimdi ben kuliste kendimleyim. Ve şimdi ne para önemli benim için, ne başımı soktuğum bu duvarlar ne de örseleyen saçma sapan yargılar…

Ben şimdi bir bira açtım ya huzur geleceğine melankoli çöktü üzerime.
Sistemle derdim var.
Dünya düzeniyle derdim var.
Reddetmek istediğim kurallarınız, düzeniniz, çizelgeleriniz var.
Saat sisteminizi bile sevmiyorum.
Uymak zorunda olduğum kalıpların hepsi boğuyor beni.
Komik olan ise; ufak tefek kendimce küçük yaramazlıklar dışında koyduğunuz tüm kurallara uyuyorum. Ama sıkıldım, epey sıkıldım. Mantığınızı ve sisteminizi siksinler e mi?
Ah bak seksist diyecekler şimdi de. Aslında herhangi bir seksistlik yok küfürümde ama sizin o ataerkil sığ beyinlerinize bunu idrak ettiremeyeceğim. Ve hayır feminist de değilim.

Merhaba Dünya,
ben sistemdeki çarklardan sadece biri.
Düşünen ama bir bok yapamayan çark.

Ben uydum kurallara. Yıllardır koyduğunuz 24 saatlik gün saçmalığında adım adım izledim insanlık paterninizi. Öyle ya sağa sola musallat olurdum, it olurdum kopuk olurdum belki.
Anaokulu, ilkokul, lise, (boş kalıp devletimize zeval olamayalım diye) üniversite. Sonra işte her çark gibi kendimi çalışır buldum. Ah hayır kesinlikle plaza insanı da değilmişim içimde yokmuş. Siz “oha sevgilin yok mu? Evlen artık” gibi nidalara falan başladınız sonra. Benim içimdeki 27 yaşındaki zıpır ise al bu plaza, koca dediğin de götüne girsin diyerek yalın ayak Küba’ya kaçmak istiyor. Arjantin’e gitmek istiyor. Sonra Mısır’a gitmek istiyor. Ardından yağmur ormanlarında adrenalini damardan almak istiyor. Ve ver elini Meksika. Rusya’da donmak, Fransa’da lisanın müziğini dinlemek, Çin’de girilmeyen beyaz piramitlere haydutçasına süzülmek istiyor. Benim canım her yeri görmek, gezmek, özümsemek ve yaşamak istiyor.
İleride ne olacağım korkusuyla bizi hapsettiğiniz, kendimizi mecbur hissettiğimiz bu kariyer aldatmacasını da alın bir tarafınıza sokun demek istiyor. Yapamıyorum. Oldukça patavatsız olmama rağmen yapamıyorum. Nitekim o özelliğimi de törpülediniz. Tebrikler. Artık kimsenin yüzüne bakarak küfür etmiyorum, sen ne kötüsün demiyorum. Ama intikam olarak artık iyi cümleler de kurmuyorum. Sen ne güzelsin de demiyorum. Antidepresan gibi bir sistem…
Kümülatif olarak büyüyen küresel mutsuzluk ve mutluluğu ortalamanın yolunu bulmuşsunuz. Gerçekten harikulade.

Ben kimsenin beğenmediği resimler yapmak istiyorum, pek çoklarına berbat gelecek sesimle o anda uydurduğum şarkılar söylemek. Ben okunmasa da var olacak kitaplar yazmak istiyorum.
Bazen günlerce susmak bazen de alabildiğine konuşmak istiyorum.
Bilmediğim yerlerde kaybolmak, bildiğim yerleri yeniden yaratmak… Dans etmek, sabahlara kadar dans etmek istiyorum.
Ama enerjimi aldınız, alıyorsunuz.
Tebrikler.
Tükettiklerimi anlamsız buluyorum.
Tüketmeyi anlamsız buluyorum.
Ama büyülenmiş gibi kendimi yeni kıyafetler denerken buluyorum.
Öyle ya güzellik önce yüz ve vücut güzelliğimizle ilgili sonra da üzerimizdekilerle.
Aslında güzellik ne kadar beğenildiğimizle doğru orantılı.
Ne komik bir sirktir Allah’ım.
Ve kendi kendime bile nasıl güzel çelişiyorum.
50-55 yaşıma geldiğimde kimseye muhtaç olmayayım diye ömrümü sana satıyorum sistem.
En güzel en enerji dolu yıllarımda uyumak istediğim saatlerde hiç istemediğim bir yere ve bazen hiç içimden gelmeyen gülümsemeyle dönüşüme katkıda bulunuyorum.
Sonra yine hiç istemediğim saatlerde eve dönüp, saçma sapan bir erkenlikte uyuyorum.
Çünkü sistem beklemez.
Çünkü o çark dönmek zorunda.
İnsanları mutsuzluğa o kadar boğmuşlar ki aralarda verilen mutlulukları büyük ödüller gibi kabullenmeye başlamışız.
Oysa ne kadar basitti hayat.
İstediğin zaman istediğin gibi davranabilmek.
Şimdi birbirine çok benzeyen maskelerle, aynı maskeleri takan insanların balosunda vals yapmakla geçiyor ömürler.

Özgürlüğümüzü satın alabilmek için ederinden daha azına hangi noktada satmıştık özgürlüğümüzü?
Kendi kendimize taktığımız kelepçelerin anahtarlarını kendi cebimizde mi taşıyoruz?

Her gün riyakarlıkları komik sıradan sistem insanları görüyorum sabah aynaya baktığımda kendimle başlayarak.
Ruhumu sığacağından çok daha dar bir alana tıkıştırmış olmalıyım ki bol bol hissediyorum tutsaklığımı.
Amaçsızca geziniyorum sağda solda eğer sistemin benden bir beklentisi kalmamışsa o sırada.
Nereye kadar bilemiyorum.
Bir zamanlar nasyonalist olan kimliğim şimdilerde devleti, milleti, her türlü illeti reddetmekte ve içimde anarşi hızla büyümekte.
(Üzülme şemsettin sandığın gibi devletini milletini bölmeye yeltenmiyorum benim zorum dünya ve insan düzeniyle.)

“Ayda yılda bir kaçamak”lar yetmiyor bana.
Adım adım büyük buhranıma yaklaşıyorum.
Ben değilsem de sanki ruhum yavaş ve kati bir intihar yolu seçmiş gibi.
Sanki ruhumu sisteme teslim ediyorum.
Çırpınışlar bitmedi, bitmeyecek derken mantığımın sesi yükseliyor:
“Öldür artık don kişot’u! sistem asla çökmeyecek!”

Ve gri binalar arasından süzülürken siluetim bedenim aynı kapılardan geçip, kirli ruhları örtmekte beceriksiz parfüm kokan cesetlerle birlikte asansöre yöneliyor. Çıktığım katta ekranımı açıp günlük rutinime dönüyorum.
Gözlerimde dün varolan ışığın söndüğünü, bir kerede bende yiten onca şey olduğunu kimse farketmeden sessizce çarkı çevirenlere katılıyorum.

Ay sonu gelecek.
Öyle ya…
Doğumlar, ölümler…
Gerizekalılığından nefret ediyorum insanoğlu.
Neyi paylaşamadınız?
Herşeyi eşit paylaşsaydık, kuralsızlığın, özgürlüğün, düzensizliğin refahını sürseydik ya.

Ben tüketemeden kelimeleri siz anlatma, konuşma şevkimi yitirttiniz.
Ah sinapslarda kopmadı işte o iletişim.
Bitmiyor ve düşünceler gitmiyor.

Ok kib bye